18 Mei - 6 Juni Les Soleines - Corbingy
18 mei Les Soleines
Vanmorgen ben ik uit Chablis vertrokken. Het is vandaag werkelijke bloedheet.Via de akkers en de druivenvelden naar Milly gelopen. Daar maar weer een beetje schaduw op gezocht. Vervolgens de heuvel over naar Beine. Vlak voor het meertje dacht ik, ik snij maar een stukje af, ga voor het meer langs. Oei oei. Wat is het gras hier hoog en wat een slutsch (bagger, moerasachtig derrie), en daar stond een hek, dus maar weer het talud op en via de snelweg nog een kilometer. In Beine eerst maar eens een tijdje gezeten en wachten tot de zon wat minder zou worden. Er was ook een Epicerie die om 17.00 open ging de volgende dorpjes zou weer niets te koop zijn, dus daar moest ik dan maar weer gebruik van maken. Venoy was nog 7 kilometer. Dat was wel te doen. Beine uit en weer de druivenvelden door. Op goed geluk scharrelde ik weer wat weggetjes af en na een beetje dwars over dwars door een diepe greppel bereikte ik het pad wat ik had horen hebben. Om 20.30 bereikte ik Soleines Onderweg weer een paar blaren ontdekt en voeten kapot van het zweet ondanks de wollen sokken. Maar het hinderde vandaag niet met lopen. In Soleines vond ik een landje met veel landbouwmachines, dat leek me wel wat. De buren vroegen de boer of ik er mocht staan, en zo had ik weer een mooie privé camping. Wat ik vergeten was het terrein eerst te inspecteren. Het was een behoorlijke hobbedebonk met grote kluiten, kuilen en zware grond. Eindelijk stond mijn tent en eten, en slapen. Inmiddels begin ik expert hooggras kampeerder te worden, want het gras staat weer tot de nok van de tent. Volgende ochtend alle kleren gelucht en kleine dingetjes gewassen, dat gaat wel goed in mijn minipannetje. Het hoge gras is perfect alle kleren kunnen er boven op liggen.
19 mei Auxerre
Vanmorgen was het weer erg warm. Ik ben vertrokken naar Venoy. Eerst maar eens onder een boom een kop koffie gezet. Ik zat zo eens na te denken over al die pelgrims die hier zo die heuvel opkwamen en waar ze dan toch sliepen, want Chambre d'hote en hotels waren er niet en campings ook niet. En voort ging de reis via Egriselle naar Auxerre. Oei oei oei wat een foute plek. Mijn oor doet pijn, brandt helemaal. Ja hoor GSM op de watertoren, hoogspanning tijdens het lopen door het dorp wordt het alsmaar erger en verderop zie ik een grote transformator. Gauw weg hier. Er loopt een pad dwars door de weilanden naar A111Cuxerre. Daar begint mijn oor opnieuw, de trein ook een lekkere spanning. Wat heb ik gegeten dat het weer zo erg is vandaag? Want ik heb tot nu toe bijna niks meer aan straling klachten gevoeld. Oja chocolade mousse en die Hollandse kant en klaar meuk. In Auxerre probeer ik om bij de Abdij te slapen, dat lukt niet. De doelgroep? Dan maar weer naar een camping. Op de camping is veel herrie van de kermis, en er staan nog een paar Nederlanders dat is wel gezellig. Van de buren uit Apeldoorn krijg ik een kop thee. Om 19.30 krijg ik te horen dat het morgen hemelvaartsdag is. Dat is wel balen want mijn gas is bijna op. Ik besluit dan maar om eens uit eten te gaan. Het restaurantje heeft heerlijke grilgerechten. Ik geniet er echt van. Terug op de camping word ik uitgenodigd voor een Apeldoorns kruidenbittertje, die smaakt erg lekker.
|
|
|
20 mei Vincelles
Op de camping vanmorgen in Auxerre heb ik mijn klein shampoo flesje bijgevuld uit de fles van een kamperend stel uit Groningen. Van de fietsers uit Amsterdam kreeg ik een paar maaltijden mee, en mijn St. Jacoblepeltje heb ik weggegeven aan de meneer uit Apeldoorn, dan kan hij iedere keer dat hij twijfelt over wel of niet gaan met de fiets nog eens denken aan wat het pelgrimeren voor zin heeft. Een hart onder de riem. Via de Yonne loop ik naar Vaux. Daar is net een huurboot aan het afmeren. Die man loopt zo te knoeien dat ik met mijn volle rugzak de steiger op ga hem op zijn schouder tik zijn lijntje pak, de boot beleg en me omdraai en verderga. Tijdens het weglopen groet ik ze en laat de Engelsen verbouwereerd achter. Ik moet er wel van grinniken, wat een bliksem actie. Aan de overkant ben ik onder de brug eten gaan koken. De rest van de weg was gelukkig veel schaduw dus dat was wel fijn in de hitte. In Champ sur Yonne heb ik mijn hiel opnieuw open geknipt, lopen lukte daarna niet goed meer, dus eerst maar weer een tijdje gaan trainen. Via de weg ben ik naar Bailly gelopen op mijn sandalen. Onderweg stopte er een pelgrim te fiets, die vroeg of het wel lukte en vertelde dat er na 3 kilometer een camping zou zijn in Vincelles. Aangekomen bij de camping viel ik met mijn neus in de boter, in de champagne bedoel ik. De eigenaar zat met 2 Nederlanders allerlei Champagne te proeven en ik kreeg ook een glas. 2 flessen champagne en een fles chablis verder kreeg ik ook nog een maaltijd van Jaenet en Richard, mocht ik mijn tentje naast hun camper zetten en zou ik s'morgens nog een ontbijtje krijgen. Tent opzetten na een bodempje champagne in de maag was wat lastiger dan normaal. Richard heeft nog mijn foto's op de laptop mee genomen en zou ze naar de site sturen. Waarom doen mensen zo veel voor mij, en waarom krijg ik zoveel? Ik verbaas me iedere keer weer dat er zoveel positieve mensen onderweg zijn en pelgrims als ik zo verwend worden. Uiteindelijk lag ik te kooi en gingen we allemaal weer slapen.
|
21 mei Accolay
Vandaag is het weer flink warm. Er zit een flinke onweersbui in de lucht. Vanuit Vincelles loop ik naar Cravant. De lucht trekt helemaal dicht. In verband met het naderende onweer besluit ik niet de heuvels door te gaan maar via de weg te gaan lopen. Over de N6 is geen pretje maar je moet wat. In Accolay ziet het er helemaal niet goed uit en ik besluit naar een camping te gaan. Omdat mijn hiel ook behoorlijk zeer doet zit Acry sur Cure er niet meer in nog 10 kilometer. In Cravant waren de winkels dicht. In Accolay is niks. De camping is puur ongezellig en het weer ook. Ik ga eten en vroeg naar bed dacht ik. Tot ik twee Belgen tegen kom die aan het oefenen zijn voor hun tocht naar Santiago. Ik raak met ze aan de praat en blijkt dat het therapeuten zijn. De dame behandelde de plek onder mijn voet en ik gaf hen koffie. Zij moeten morgen weer terug, en ze waren wel sneu want al hun spullen waren drijfnat geregend. Ik ben bekaf merk ik en ik begin die zeurende hiel zat te worden.
22 mei Lac Sauvin
Zo dat was me het dagje wel. Vanmorgen uit Accolay vertrokken naar Vermenton. Daar waren winkels. Toen weer terug naar de Randonees in Accolay wilde ik niet dus maar weer een stukje over de weg. Vanaf Acru sur Cure weer de Randonnees gevolgd over de grotten naar St. Remy. In St. Remy was zo'n saaie camping dat ik besloot door te lopen. Vlak achter het dorp in het bos kwam ik langs het camp van Cora. Dat bleken de resten111C van een enorme lange muur. Gebouwd door de Romeinen? Ik bleef doorlopen tot ik in Lac Sauvin aankwam. Vezelay was niet meer te halen, dat zou te laat worden. In Lac Sauvin vond ik een fantastische plek naast het bos, waar ik mijn tent kon opzetten. Brood en water kon ik aan de overkant krijgen bij een jeugdhuis. De volgende dag wilde ik een dagje blijven, maar toen ik fietsende kinderen rond mijn tent tegenkwam en voetballen tegen het tentdoek, besloot ik maar op te krassen.
23 mei Vezelay
Onderweg naar Vezelay rustig aan het was maar 10 kilometer. Mijn voet doet steeds meer zeer en de afstand tussen de pauzes wordt steeds kleiner. In Vezelay loop ik Ronald uit Blerick tegen het lijf. Hij kwam vandaag uit Auxerre, samen gaan we op zoek naar een plek bij de nonnen. In het klooster belt de non naar de dokter, die komt en zegt me dat ik mijn lijf teveel uitput en een paar dagen moet stoppen. Ik ben een andere mening toe gedaan, want ik geloof niet meer in smeren en pleisters en rusten, er moet iets van binnen uit opgelost worden, maar hoe?
24 mei Vezelay
Toch maar naar de dokter geluisterd. Een pas op de plaats en maar weer eens een tube bach rescue zalf gehaald en een bergkristal van de winkelier gekregen. Vandaag veel voeten in het zoute water en trainen. De post pakketten zijn er ook niet dus ik moet toch wachten.
25 mei Vezelay
Nog steeds Vezelay. De nonnen sturen me van de slaapzolder af want er komt een groep. Nog steeds geen post en ook blijken mijn stokken in het restaurant te liggen, die morgen pas open gaat. Aangezien niemand de eigenaar kent valt er niks anders te doen dan wachten. Van de nonnen krijg ik in plaats van de slaapzaal een eigen kamer met water en een keukentje op de binnenplaats, beter.
26 mei Domecy sur Cure
Morgens weer naar de post. Geen pakketten. Ik baal er wel een beetje van want mijn route zit erin. Uiteindelijk koop ik maar een nieuwe. Na 12.00 kan ik vertrekken als ik bij het restaurant mijn stokken terug heb gevonden. Op de valreep tref ik nog een bekende Jo uit Maastricht, dus even samen wat gedronken en ik weer aan de wandel. Via St. Pere waar een enorme kathedraal staat naar Pierre Perthuis hier zijn hele mooie bruggen en verschillende chateaus. Terwijl ik op een picknick plaats zit aan het einde van de dag merk ik dat het geen rustige plek is om te blijven, dus toch maar weer door het bos verder. Het begint al donker te worden De Randonees is een grote blubberbende maar gelukkig zijn er tussen de bomen wat kleine paadjes. In Domecy sur Cure lukt het me niet om een plekje voor mijn tent te vinden omdat alles zo scheef was. Toen ontdekte ik een St. Jakobsschelp op een huis, waar ik mocht overnachten.
27 mei Corbingy
Met de man van het onderdak ben ik met de auto terug gegaan naar Vezelay 1 van de 2 pakketten was aan gekomen. Het bleek mijn route te zijn. Ik ben die dag door de regen niet over de Randonees maar via de dorpen naar Corbingy gelopen. 25 kilometer asfalt bleek fataal voor mijn voeten te zijn. In Corbingy kon ik slapen in een internaat. Kon geen stap meer verzetten. Het ging niet goed met mijn voeten.
28 mei Corbingy
In Corbingy zag ik de trein een telefooncel en een Bar / Tabac. Tijdens een kop koffie op het terras kreeg ik ineens het gevoel dat ik naar huis moest gaan omdat ik het zo niet langer meer kon, er moest iets gebeuren, die voeten vertelde mij iets wat van binnenuit opgelost moest worden. Na een beetje kunst en vliegwerk zat ik 2 uur later in de bus naar Nevers en in de trein naar Parijs, in de metro naar de Thalys en bereikte ik om 22.45 Schiphol.
Mail van 29 mei
Hoi allemaal, Het is nu 29 mei. Na 860 kilometer lopen in twee maanden, heb ik helaas in Corbingy 36 kilometer onder Vezelay mijn tocht moeten onderbreken. De vervelende plekken onder mijn hielen willen niet genezen zonder werkelijk rust te krijgen. Vanaf Corbingy was het vanmiddag om 13.00 niet mogelijk om naar Amsterdam te komen, en dus ben ik op eigen houtje via Nevers en de Talis 1e klas om 22.00 op Schiphol gearriveerd. Ik ga de aankomende dagen - weken gebruiken om in Nederland het een en ander te regelen en te kijken hoe ik eventueel de tocht kan afmaken met een minder zware rugzak, en met voeten in een betere conditie. Het lopen zonder zolen is dus geen aanrader. In de loop van de tijd zal ik de site van veel meer informatie voorzien, en foto's. Mijn dank aan iedereen die op zijn/ haar manier mij bijgestaan heeft, en ik moet zeggen dat het stoppen het meest emotionele en ergste beslissing was van mijn reis. Groeten, Ingrid terug in Nederland.
6 juni Kudelstaart
Op speurtocht naar nieuwe grotere schoenen. Kathmandu wil niet erkennen dat mijn schoenen al te klein waren toen ik ze kocht in december. Dus dan maar naar Beversport want die geven tenminste wel service. Verkeerd advies wordt dus een dure grap want ik ben inmiddels vanaf 12-12-03 aan mijn 3e paar loopschoenen toe. In Den Haag liggen andere Meindl Tibet schoenen met brede voorvoet en smalle hielen. Thuis een aantal zaken op een rij gezet. En de oorzaak van de voeten geprobeerd te vinden. Voeten laten behandelen met kleur en magneten. De rugzak bleek niet goed afgesteld waardoor mijn energie in mijn onderrug werd geblokkeerd. Hierdoor stond ik niet goed op mijn voeten en hierdoor bleef die hiel zo rot doen. Meteen 2 Healing Tao trainingen in Utrecht en Amsterdam meegedaan en mijn bagage opnieuw wat gecorrigeerd. In de loop van deze week hoop ik weer te vertrekken.
8 juni
Morgen ochtend 9 Juni 05.15 uur, gaat Ingrid weer verder met haar bedevaart. Per vrachtauto naar Metz, en dan verder naar Never, waar ze zo ongeveer gestopt is. De voeten zijn weer heel, de schoenen vervangen door uitgekookte nieuwe, niets houdt haar meer tegen! We zullen verder horen................
|
