24 Augustus - 1 September León - Santiago de Compostela

Dinsdag 24 augustus León, Castilië-Leon
Vanmorgen was het opnieuw behoorlijk fris. De verhalen van Spanje - 45ºC - kloppen wel midden op de dag. De ochtend en avond en de nachten zijn vaak koud, er staat ook vaak een harde wind. Vandaag naar León lukt me niet lopend. Samen met een Sloveense ben ik met de bus gegaan. Onze toeristische trip duurte erg lang omdat de bus alle buurdorpen aandoet. Maar erg leuk om zo alles eens vanuit de bus te bekijken. In León aangekomen heb ik koffie gemaakt bij een fontein in het park en het meisje haar rugzak omgekipt. Rugpijn waarom toch? Nu, 3kg toiletspullen e.t.c. Samen hebben wij de rugzak opnieuw ingepakt en het een en ander in de vuilnisbak, een aantal goede tips mee en de dame in kwestie kon weer lachen. We zijn de stad doorgegaan naar de post. Ik mijn Meindls uit de post de Boreals erin en helaas waren mijn pakjes uit Nederland nog niet aangekomen. Terwijl ik in de stad liep zag ik CD-ROM voor euro 3,50 dus meteen die fotokaart maar ter plekke gelegd. Een winkel met Zwitserse messen, o wat ben ik blij nu kon ik weer gewoon mijn dingetjes doen. Ik kan er nog steeds niet overuit dat er zoveel gestolen wordt onder de pelgrims. Als en waakhond waak ik tegenwoordig over mijn kleren aan de waslijn. Ook vind ik eindelijk een petje (hoedje) wat over mijn oren heen gaat en zo klein gemaakt kon worden dat er mijn hoofd erin past. León was een dure dag maar erg zinvol. In het klooster zijn twee slaapzalen en al snel vraag ik een rustige plek. Dan blijkt er nog een zaal te zijn met matrassen op de grond. Tot er een nieuwe groep pelgrims arriveert, een Italiaans gezin met 4 kleine kinderen waarvan de jongste een baby. Als de hele handel een behoorlijke herrie maakt pak ik mijn spullen en ga ik op de binnenplaats slapen. Hoe heerlijk alleen frisse lucht. Ik ben nog steeds enorm blij met die dikke slaapzak alhoewel ik wel mijn lekkere self-inflating matje mis. Op het beton slaapt het wel hard. Maar toch dit is de prijs van de vrijheid. Onder de 4 mensen in mijn slaapzaal is een Duitse jongen van 21. Hij loopt kriskras door de Pyreneeën en is een echte padvinder met een gitaar. Van hem leer ik heel erg veel voor het geval dat ik van plan ben om de Camino te verlaten. Hij struint a 3 maanden in de ronde en heeft veel loop en reiservaring.

Woensdag 25 augustus - Hospital de Órbigo Vanmorgen de Duitser naar de markt gegaan. Samen ontbeten en daarna beide ons eigen weg. Ik ga op pad richting Astorga, 20km is de planning. Veel langs de weg vandaag. Een stuk buiten León kreeg ik giga-oorpijn en pijn in mijn enkels en polsen. Oei dit gaat niet goed. Maar een stukje later zie ik de boosdoener een enorm veld van hoogspanning en telefoonmasten. Als ik er voorbij ben zakt de pijn weg en kan ik weer gewoon verder. Na 20 km kom ik in een dorp waar ik wel wil slapen. De refugio is wel okee en het is gelukkig niet zo druk. Dus ik probeer maar weer eens een slaapzaal. In de refugio tref ik een meisje uit Australië met wie ik een heerlijk goed gesprek heb. En zoals ik steeds op het juiste moment de juiste mensen tegenkom blijk ik vandaag voor haar weer nuttig te kunnen zijn. Het blijft een raar verhaal die Camino en toch boeit het me wat er hier allemaal speelt.

Donderdag 26 augustus - Astorga, Castilië-Leon
Vanmorgen om 7:00 uur was de hele refugio leeg. Nu het zo koud is morgens vroeg en overdag niet echt heet verbaast het me wel een beetje. Ik had me voorgenomen om naar Astorga te gaan en naar 10 km heb ik bewust siësta gehouden omdat mijn enkel een beetje zeer doet. Op weg van Hospital de Órbigo naar Astorga gebeurde het, ik kon niet meer lopen. Gelukkig liep de route langs de weg en was er een benzine station. Da weer een auto geregeld die me naar het tentenkamp in Astorga bracht. In het tentenkamp trof ik Kestin met twee paarden. Ook 29 maart vertrokken uit Duitsland met een camper en paardewagen, twee paarden en een hond. Ze hebben veel moeite om slaapplaatsen en voer te vinden voor de dieren en heeft me aangeboden dat ik met hem mee kon als mijn voet morgen nog problemen geeft. Wellicht dat ik het rijdend materieel naar de volgende plaats kon brengen zodat ze dat niet met de bus hoeven te doen. Ook heb ik bericht van Nina, Kestin had haar getroffen, gelukkig gaat het goed. Het zijn de laatste lootjes voor iedereen die ik spreek, de vaart is eruit en na León is het wel erg stil op de Camino. Waar iedereen gebleven is, is mij een raadsel.

Vrijdag 27 augustus - El Acebo
Vandaag heb ik uitgedokterd wat met mijn voet aan de hand is. Het is een drukpunt op een pees. Veel Chikung gedaan en het bedje uit de hiel gehaald. Ik denk nu dat het daardoor komt. Vanmiddag met de paardewagen naar El Acebo gereden. Het idee dat ik wel zou rijden heb ik maar uit mijn hoofd gezet, 12 meter lang, erg breed en hoog met aanhanger. Kestin wachtte met de paarden naast het kerkhof, waar we een mooie plaats voor de nacht hebben gemaakt. Voor mij een bed op het stro in de paardewagen op het mooie uitzichtpunt.

Zaterdag 28 augustus Villafranca Castilië-Leon
Vanmorgen stond ik op Kestin en Albert waren al weg met de paarden. Een andere Duitse vrouw zou mij op komen halen en me mee nemen naar de paarden. Toen ik net dacht dat ze al voorbij was ben ik gaan lopen en ontdek dat het wel weer ging met mijn voet. Ik liep net toen ze passeerde. Samen zijn wij naar Pontedeva gegaan waar ik Alberts paard heb overgenomen en samen met Kestin richting Villafranca ben gereden. Oei, Oei toch best spannend, met de paarden over de wandelroute dwars door de stad over de weg met veel verkeer onder bomen door en opletten dat het paard niet in een kuil stapt. Na drie uur op het paard gereden te hebben had ik behoorlijk spierpijn en het laatste stukje zijn we gaan lopen. Inmiddels had Albert met Beatrice de camper naar Villafranca gereden en naam het paard weer over. Ik met Beatrice met de hond naar Villafranca waar ik bij de camper heb gewacht met de hond. Het is moeizaam wat ze doen. Voor de Spanjaarden zijn paarden hetzelfde als honden en als je zo ter paard door plaatsen komt kijken ze als of je een ziekte komt brengen. Dat is niet zo leuk. Slaapplaatsen voor de paarden zijn ook enorm moeilijk. Inmiddels zijn we in Villafranca hebben een plaats buiten het dorp naast het sportveld aan de rivier. Vannacht slaap ik nog een nacht in het stro en morgen ga ik weer lopen. Sinds ik het dingetje uit mijn schoen heb gehaald is de pijn snel verdwenen. Vanavond heb ik het talud van de rivier een aantal maal beklommen met emmers water en de voet voelt goed aan. Zo de laatste 200 km, nog 10 dagen dan ben ik in Santiago de Compostela. De hond van Albert en Kestin was vandaag ook helemaal gelukkig met zijn dagje vrij. De Jakobsweg brengt toch veel onverwachte aangename verassingen. Nooit gedacht dat ik onderweg nog een stukje Pelgrim te paard zou zijn. Het is hier zo mooi. www.knaus.moenchsondheim.de is de site van de Duitse wandelpaardrijders. Het weer is momenteel erg goed, zo echt nazomers, wel zon en warm 29ºC maar niet moordend heet.

Zondag 29 augustus Ocebreio
24km. Vanmorgen om 7:00 uur vertrokken te voet. Eindelijk had ik mijn Frankrijk gevoel weer terug. Leuke kleine dorpjes aardige mensen. In een bar waar ik een stempel ging halen kreeg ik koffie van een klant. In een ander dorp waar ik mijn kleren bij de fontein ging wassen had ik leuke gespreken met de mensen en o wat spreek je goed Spaans kreeg ik te horen. En dat terwijl ik vind dat ik nauwelijks Spaans spreek. Albert en Kerstin haalden me in en vertelden me dat ze naar Ocebreio gingen, als ik daar naar toe kwam kon ik weer in de trailer. Rustig aan. Dorpje voor dorpje besloot ik om 17:00 uur de berg op te gaan. En o wat is het hier weer mooi. Ik genoot van de rust en het uitzicht, had helemaal geen haast. Om 20:00 uur kwam ik boven op de berg. Inmiddels was het flink koud geworden. Onderweg mijn fleece aan en de natte kleren van het lopen in de zon eroverheen, konden ze nog een beetje drogen. Albert en Kerstin waren blij mij te zien. Ze hadden stiekem wel een beetje op mij gerekend met eten. Zo viel ik weer met mijn neus in de boter. Uh kotelet met aardappels en groente en wijn. Ook hadden ze me gemist vandaag. Kirsten in haar eentje met 2 paarden de berg op en Albert de auto halen. Ik had er vanmiddag precies zo over gedacht. Dus maar aangeboden morgen met Kirsten mee te gaan. De paarden de berg af dan kon Albert de auto de berg afrijden. En zo krijgt mijn pelgrimsweg nog een rare wending. De laatste 200 km. Ik vind het wel goed zo. Vanavond heb ik even in de refugio een stempel gehaald en was blij dat ik naar mijn mobiele privé trailer kon. Ik ben in dit gebied erg gelukkig, hier vind ik wat ik bij pelgrimeren gewend was. Betrokkenheid en openheid. Dit gebied is heel gemoedelijk. Ook heb ik vandaag de plek gevonden waar de internationale chauffeurs komen, dus voor de terugweg weet ik waar ik heen kan. Het weer is precies wat ik me voorgesteld had. Overdag warm en s'morgens en s'avonds koud. Zo de lange broek en fleece zijn nodig. Met mij voet ging het goed. Het was precies wat ik dacht. 29 km gelopen, geen enkel probleem behalve spierpijn van het paardrijden van gisteren. Maar daar had Kerstin magnesiumtabletten voor.

Maandag 30 augustus - Leiman (tussen Brea en Ferreiros) 21 km te paard, 30 km te voet. Het was vandaag een lange dag. Met Kirsten ben ik te paard de berg afgegaan. Sommige stukken over een smal paadje langs de afgrond. Tussen de bergen hing nog veel damp om 9:00 uur. Het was een prachtige tocht. Wie had dit ooit bedacht. Ik op een Duits paard op de Camino. Albert heeft de wagen weggebracht en in Triacastela ben ik gaan lopen. De wagen stond erg ver weg. Aangezien mijn bagage er nog in lag moest ik wel doorlopen. Uiteindelijk om 19:00 uur arriveerde ik bij de wagen, gelijk met hem. Het was vandaag een mooi nazomers dag. Niet te warm en weinig wind. Nu ben ik moe. De voeten ook. Morgen loop ik een klein stukje tot Portomarin en houd een beetje rust. Vandaag ging het paardrijden veel beter en van de spieren had ik veel minder last. Morgen ga ik weer mijn eigen weg. Nog een paar dagen dan ben ik in Santiago de Compostela.

Dinsdag 31 augustus Portomarin
Vanmorgen rustig aangedaan. Het was koud. Er hangt veel damp s'morgens en als de zon al opkomt komt ie laat. Dus om 6:00 uur in de korte broek is geen aanrader. Rustig aan ben ik gaan lopen. Het staat vol met bramenstruiken waar ik regelmatig van eet. Onderweg trof ik drie Spanjaarden. Mijn Spaans gaat steeds beter. Ze liepen te langzaam. Dus met de man van het stel liep ik voorop. Het laatste stuk naar Portomarin was behoorlijk steil de berg af en bij de brug allerlei resten van ruines. In Portomarin een refugio met 120 plaatsen. Ik hield mijn hart vast en had ook prompt oorpijn van al die mobiele telefoons. Ik moest kleren wassen en douchen dus de auberge w111Cas even nodig. Het is momenteel ook wel erg vochtig om buiten te slapen. Terwijl ik onder de koude douche stond (wie te laat komt heeft geen warm water meer) bedacht ik dat mijn Tenson jack nog aan de stoel hing in Leiman. Met mijn beste Spaans heb ik een Spaanse dame laten bellen. Gelukkig mijn jack ligt er nog en een auto geprobeerd te regelen, wat niet lukte. Reden: Te veel toeristen die zeggen pelgrims te zijn maar wel veel geld in hotels en retauranten spenderen. Ik moet wachten tot morgen en dan gaan liften.

Woensdag 1 september Castromayor
Het is 17:00 uur. Ik ben onderweg naar Eirexe. Vanochtend liftend terug gegaan naar Leiman en koffie gedronken met een Portugese chauffeur van een groepje mensen die hun bagage met het busje vooruitsturen. Ik heb inmiddels de route naar Fatima en veel over het gebied gehoord. De hele dag geen zon gezien en mijn natte kleren en mijn rugzak drogen nauwelijks. Het gas is bijna op en op dit moment geen gas te krijgen. Mijn enige kans is nog Palas de Rey maar voor vandaag vind ik dat te ver. Om me heen merk ik dat iedereen moe is. Het Bordje Santiago de Compostela 80 km ben ik inmiddels gepasseerd. In Portamarin had ik op een bankje naast de benzinepomp het water opstaan voor koffie toen de eigenaar vloekend met een brok ijzer op ons af kwam. Ik was da met een Catalaan die geen engels spreekt dus niet kon vertalen wat er aan de hand was. Toen hij mijn brandende gasfles een rotschop gaf (met alle risico's van dien) hebben wij rustig alles ingepakt en hebben en hebben aan de overkant koffie gezet. Temperamentvol zijn ze wel de Spanjaarden. Soms erg moeilijk te begrijpen waarom ze doen als ze doen. En ook de pelgrims uit andere delen van Spanje kunnen het niet verklaren. Gelukkig kreeg ik van Leiman een lift van de Portugese chauffeur en tot Portomarin van een Spanjaard. Zo kon ik om 12:00 uur eindelijk gaan lopen richting Palas de Rey. In dit gebied is het erg groen. Veel dorpjes bestaan uit een paar boerderijen en ook de enge honden heb ik gezien. Dit zij grote duitse herders die helpen om de koeien van de boerderij naar het land te brengen. Agressieve honden heb ik nog steeds niet gezien. Wel honden die bang zijn voor de grote rugzakken. Rugzak en stok op de grond en de blaffende hond blijkt een heel lief dier te zijn. Ik plak nu iedere ochtend mijn hielen met pleisters, zo krijg ik geen blaren. En ook heb ik inmiddels mijn franse gevoel terug. De mensen in dit gebied zijn over het algemeen erg aardig. Als ik eenmaal aan de praat raak groeit mijn Spaans per gesprek. Vandaag vroegen ze al of ik Spaans spraak voor ik in Spanje kwam, dat is toch leuk om te horen. Nog een klein stukje dan kan ik aan de terugreis beginnen.

Donderdag 2 september - ….

Vrijdag 3 september - Mail vanuit albergue van Pedrouzo
Hallo allemaal. Het is 3 september ik ben ik de albergue van Pedrouzo 20 kilometer voor Santiago. Morgen 4 september arriveer ik in Santiago. Met mij gaat het erg goed. Wel erg moe, maar dat kan ook niet anders na zolang lopen. Ik heb in mijn mailbox een fantastisch aanbod gevonden voor de terugreis, waar ik wellicht wel gebruik van zal maken. Eerst nog naar Finisterre lopend of met de bus, dat hangt er een beetje vanaf. Jullie horen mij wel weer. Ingrid.

Zaterdag 4 september Santiago de Compostela, Galicië

Maandag 13 september Mail vanuit Astorga, Castilië-Leon
Hallo allemaal. Op 4 september haalde ik Santiago. In Santiago heb ik overnacht in een pension nadat ik in de kathedraal ben geweest en het waanzinnige slingerende vat heb zien bewegen en Sint Jabob heb omhelsd. Bij de post mijn spullen teruggehaald. Heerlijk gegeten in een restaurant met een groep Spanjaarden en daarna naar het enorme theaterspektakel bij de kathedraal. Voor wie nog naar Santiago gaat 23:00 uur achter de Kathedraal.

Op 5 september nadat ik een deel van mijn spullen heb geparkeerd bij de bewaarservice ben ik naar Finisterre gelopen. Onderweg kwam ik mijn langloopvrienden uit Zuid-Duitsland tegen die ik van Logrono kende. De 4 dagen naar Finisterre zijn we gedeeltelijk samen gelopen. Deze tocht is erg mooi, bijzonder belangrijk om de Camino de Frances met als zijn stress te laten zakken en de ervaringen te laten indalen.

8 september was ik terug in Santiago, waar ik na een horror nacht in een complex wat ze alberge noemen 4 km voor Santiago Monto del Coso (een soort holercoust) om vandaar met de bus naar Hospital de Orbigo te gaan. Toen bleek dat er geen bus s'morgens vroeg ging ben ik met de taxi naar de bus station gegaan. In Hospital de Orbigo ben ik met Nina opnieuw gaan lopen naar Astorga. De rugzak is megazwaar en niet meer mee te lopen. In Astorga was het plan om een deel in de post te doen. Toen ik te horen kreeg dat er een Nederlandse Broeder uit Lisse in een Hospitaal werkt, daar bleek ook een broeder uit Vessem te zijn, die nemen nu mijn spullen mee terug. Ik ben voornemens om morgen per vrachtwagen terug naar Nederland te gaan. Hoe snel dit gaat weet ik niet en dat is ook niet zo belangrijk, want tot 1 oktober heb ik geen onderdak. Tot zover, de groeten van Ingrid onderweg, in topvorm en topconditie na een paar rustige dagen met een Fins gabbertje slapend in de tent achter het tentenkamp omdat de hond nergens in mag, weer helemaal bij de mensen en genoeg uitgerust om de terugreis te beginnen. Wat de tent betreft, voor mij absoluut een belangrijk stukje privacy onderweg. Gegroet. Als ik terug ben zal ik een impressie schrijven en wie vragen heeft stel ze gerust, ik weet inmiddels genoeg van de Camino om er veel over te kunnen zeggen. Ingrid uit Astorga.