29 Juli - 7 Augustus Roncevalles - Santo Domingo
Donderdag 29 juli - Roncevalles (Navarra, Spanje) 27km
Vanmorgen om 9.00 uur naar de post voor het pakket uit Nederland met de route voor Spanje. Eigenlijk zou het te laat zijn om na 9.00 uur te vertrekken omdat het een hele zware klim is van 460 naar 1400 meter. Gelukkig had ik die avond ervoor Wilfried mijn kameraadje weer teruggevonden. En inmiddels met Frank, zijn vriend, besloten we met z'n drieën de berg op te gaan. Vanwege het te late tijdstip had ik een noodplan bij me voor het geval dat het weer zou omslaan. Bij de post trof ik Annie en Bernard die ik ook al in Périgueux en eerder had getroffen, dat werd een enorm vrolijk weerzien en liefdevol afscheid. Om 10.00 uur, ik weer vol bepakt. Veel te veel bagage voor de Pyreneeën en Wilfried ook, met tent en gas vertrokken we. Het werd en pittige tocht. Onderweg begon het te regenen en het werd zo mistig dat we elkaar nauwelijks meer zagen. Ook de ravijnen waren soms behoorlijk slecht te zien en gevaarlijk. Het was de route die afgeraden wordt voor mensen die niet goed in hun vel zitten. Onderweg was ik er blij dat ik op deze etappe niet alleen was. Uiteindelijk kwamen wij om 21.00 uur aan in Roncevalles. In Roncevalles staat een enorm groot klooster met een pelgrimsopvang voor 100 mensen en voor 5,- euro. Koken was niet mogelijk maar voor 9,- euro een restaurant maaltijd aan de overkant. Na zoveel alleen te hebben gelopen en geslapen was die gigagrote slaaphal wel een enorme shock. Ook Wilfried en Frank voelden zich hier niet op hun plaats waardoor we besloten de volgende dag in onze tenten te gaan slapen.
Vrijdag 30 juli - Larrasoaña, Navarra 27km
Vanmorgen om 6.00 uur gingen de lichtjes aan en om 8.00 uur moesten we weg zijn, wat een regime. Met z'n drieën liepen we naar Larrasoaña (ik had de vorige dag mijn hielen stuk gelopen). Het was gigantisch heet onderweg. Het stille van Frankrijk is wel over. Overal lopen en fietsen pelgrims die je steeds weer terug ziet. In mijn boek stond dat we aan de rivier konden kamperen, maar aangekomen bij de plaats stond er een bordje kamperen verboden. Met een beetje kunst- en vliegwerk mochten we er wel een nachtje staan. Het werd een fijne avond, zwemmen e.t.c. Pissipan (koek) van Frank z'n moeder en de tenten aan het kabbelende water. Wij staken behoorlijk de draak met het militaristische systeem en genoten met volle teugen van onze vrijheid. Onderweg had ik mijn post geopend. Grote schrik - Bobby mijn hond is onder een auto gekomen en op slag dood - Het ergste is dat ik dit post restante in de post moet lezen. Ik raakte behoorlijk in de war. De jongens vingen me gelukkig wel goed op. Maar zonder telefoonkaart en zonder telefooncellen viel er weinig te bellen.
|
|
|
Zaterdag 31 juli - Pamblona 15 km
Het was bloedheet vandaag. Opnieuw raakte ik behoorlijk van slag van het Bobby verhaal en de reacties op SMS van mij en terug naar Nederland. Nu ook de bank vanaf afgelopen maandag geen geld meer gaf en ik geld van mijn huis ben gaan opnemen voelt het ineens niet meer goed. Tegen de jongens gezegd dat ik alleen wil zijn en wil nadenken of ik nog wel verder wil gaan. Gelukkig vond ik telefoonkaarten, dus eerst maar naar Nederland gaan bellen. Ik zat enorm over Robert in want die zou vast een schuldig gevoel hebben en ik heb 5 weken lang niks naar hem kunnen ondernemen omdat ik niets wist. Na een lange tijd bij de telefoon proberen mensen te bereiken had ik uiteindelijk de storm weer een beetje uit mijn hoofd en belde Wilfried met de vraag - Ou est Wilfried? Ze bleken in de refuge te zijn. Daar ben ik toen ook naar toe gegaan. Opnieuw weer zo'n massaal gebeuren en inmiddels kende ik een aantal mensen dus rustig alleen was er weer niet bij. Wilfried en Frank zag ik niet meer.
|
Zondag 1 augustus - Puente la Reina 24 km
Vanmorgen vertrokken met een Duitser, later een stukje met een Belgische en Oostenrijkse gelopen. Dat was wel grappig want tegenwoordig denk ik in het Frans. Van Philip een Duitse reiziger had ik informatie gekregen over een caravan op en berg waar je voor weinig geld een flinke Müsli maaltijd kon krijgen. Later bij het Maria beeld nog thee gezet voor mijn Duitse meidengroep en zo kwamen wij in Puente la Reina. Onze wegen scheiden hier want ik wilde goedkoop en zij wilden luxe. Voor 4,- euro had ik onderdak en wie zag ik terug? Wilfried en Frank en inmiddels met Sam een franse jongen van 18. Met nog een paar anderen deden we alles wat eetbaar was bij elkaar en zo hadden we voor de zondag toch weer te eten. Wilfried regelde nog een fles wijn bij de buren. De volgende dag zouden we met z'n vieren verder gaan
Maandag 2 augustus - Estella 21 km
Vanmorgen vroeg vertrokken. Het was weer bloedheet. De hoogvlaktes zijn kaal en warm. Af en toe kom je een fontein tegen maar die staan niet in mijn ANWB-boek, ook niet in het Spaanse routeboek, Alleen in de franse route van Wilfried. Waar ik daar ook erg blij mee was. Onderweg hadden wij regelmatig water te kort, dus mijn extraliter waterzak was geen overbodige luxe. In Estella rijst de twijfel op of we in de tent overnachten of in de refuge zullen gaan. Sam wil buiten slapen. In de supermarket hebben we groente, aardappels, vlees en fruit gekocht en voor ons vieren een supermaaltijd van gemaakt. Sammy bleef daarna ook gewoon in de refuge. Vlak naast de refuge bleek een Hollandse vrouw er een chinees eer behandelingwijze voor pelgrims te hebben, gratis en druk bezocht. Drie van mijn groepje erna toe, ik ook want ik had mijn hielen stuk gelopen en liet mijn blaas en maag meridiaan behandelen. Dat had flink goed effect op mijn hielen. Onderweg had ik Sam zijn knie al behandeld en Frank z'n schouders. Inde refuge bleek de één na de ander met grote problemen te kampen. En allemaal hebben ze haast.
Dinsdag 3 augustus - Los Arcos 20 km
Vanmorgen vertrokken we weer met z'n vieren Frank, Wilfried en Sam. Het was vandaag raar weer, weer erg warm. Onderweg toen we een lavoir tegenkwamen zijn we erin gedoken. Oe wat koud. Maar daarna koffie in het zonnetje en het was toch wel erg lekker. In Los Arcos had ik heel veel gezien. Voor 3,- euro naar de refugio. De jongens wilden nog graag 7 km verder. Ik keek in de lucht en zei dat ze beter hier konden blijven. Nee ze gingen door want Wilfried moest meer kilometers per dag maken. Ze waren nog niet vertrokken of de hemel braak los. Noodweer. Arme jongens 7 km onbeschut waar zouden ze uitkomen? In de refuge was het oké. Een Belgische vrouw runde het en er hing eindelijk weer eens een huislijke sfeer. Iedereen deelde zijn eten en een meisje uit Rotterdam vroeg of ik wilde mee eten. In al die dagen was zij met mij de enige Nederlander. Naast veel Spanjaarden waren er ook veel Italianen waarmee het niet zo eenvoudig communiceert dus zocht ik al snel aansluiting met een paar andere Fransen.
Woensdag 4 augustus - Viana 21 km
Nu de jongens waren weg. Ik zou vandaag alleen gaan lopen. Blijven mocht niet want er waren vanuit Roncesvalles 485 mensen vertrokken. Het zou wel vroeg vol zitten zei de mevrouw. Ik liep rustig aan naar Viana. Onderweg nog een klein stukje met vier pelgrimtoeristen gelopen. 14 dagen goedkoop vakantie, ik heb er moeite mee en de mensen van de refugios ook. Mijn open gelopen hielen beginnen goed te genezen en vandaag was ik blij met mijn lange broek en regenpak. Het was gaan regenen en er stond veel wind, dus fris vandaag. Omdat ik al dagen niet meer had geschreven wilde ik bijtijds ergens uitkomen en Logroño (La Rioja) 29 km zou te laat worden. Te ver voor mij en iedereen ging er naar toe, dus Viana vond ik wel mooi. Ik naar de pastorale refugio. De vier verderop - we hadden het aan dezelfde man gevraagd. Ik zit nu gratis inclusief eten zonder koffieautomaat voor 1,- euro maar gewoon simpel, klein en gezellig. 16 personen en samen eten koken en eten. Ik arriveerde met Aki een fransman, die meteen vroeg - Ingrid ken jij Annie en Bernard? Ja natuurlijk en een half uur later arriveerden zij ook. Inmiddels met nog een amie. Dus opnieuw feest. De tafel is nu 50/50 half Spaans half Frans en ik (ook een beetje Frans). Inmiddels zit ik midden in het centrum achter de kerk op een grasveldje wat bijna niemand weet, heerlijk rust. Eindelijk.
Donderdag 5 augustus - Navarrete (La Rioja) 19 km
Vanmorgen om 6:00 uur vertrokken. Alleen, al spoedig liep ik met Bernard en twee amies tot Logroño. Omdat ik in de bergen in de hitte en door het oplopen met anderen mezelf te veel uitput besloot ik om mijn bagage opnieuw in te krimpen. Dus op naar de post. Die blijkt ergens anders te zijn. In het Spaans is het moeilijk te communiceren maar ook nu beland ik in een auto die me naar de buitenkant van Logroño brengt naar de post. Matje, nieuw tentje, trui, batterijen en oplader samen 4,3 kilo verstuur ik naar Santiago, 12 kilo blijft over. Hoe het verder moet als de refugios vol zijn wet ik niet, het zal zich wel oplossen. Naar Nederland kost 23,- euro, naar Santiago 3,- euro en zo vertrek ik met 12 kilo naar Navarrete. Onderweg krijg ik nog croissants van een eigenaresse van een bar. Dus mijn St.Nicolaas gaat in Spanje gewoon door. In Navarrete blijkt een goede schone refugio municipaal te zijn voor 3,- euro. Als ik daar mijn spullen in orde heb gemaakt komen ineens Annie en Bernard met Assie en Aqui binnen. Inmiddels heb ik ook een Spaans meisje uit Barcelona leren kennen en een paar Zuidduitsers.
Vrijdag 6 augutus - Azofra 24 km
Met Aqui ben ik om 6:00 uur gaan lopen. Om 5:00 uur stond ik buiten al te trainen, later voegen Annie en Bernard zich ook weer bij ons. Het was weer een bloedhete tocht. In Azofra bleek een nieuwe refugio te zijn, voor 60 personen. Hier hadden ze tweepersoons kamers. Dat was wel fijn. Met Aqui op een kamer en met z'n vijven geluncht. Annie was in de machine en toen kwam er een Spaans meisje op me af die in Den Haag bleek te wonen. Zo kreeg ik veel te horen hoe de enorme hoeveelheid pelgrims hun klein dorpje heeft veranderd. Er gonzen allerlei geruchten dat het afgelopen weekend 800 + 740 + 485 pelgrims Roncevalles zijn gepasseerd en het overal enorm druk zal worden. Inmiddels slapen er al overal mensen buiten omdat er geen plek meer is. Ook word ik steeds vaker aangesproken of ik die Hollands ben die helemaal uit Nederland is kommen lopen. Blijkbaar zijn ze ervan onder de indruk. In Azofra gaan we met z'n vijven eten en belanden in een groep pelgrims die nogal wat gedronken hebben. Ik merk dat ik alleen wil zijn en na het eten vertrek ik vrij snel naar de refugio.
Zaterdag 7 augustus - Santo Domingo 15 km
Vanmorgen om 5:30 uur met het Franse groepje Bernard Annie, Annie en Aki uit Azofra vertrokken. Het is nog behoorlijk donker en zonder zaklamp moeilijk om de route te vinden. Ik merk dat ik enorm moe ben. Het uiteten met z'n vijven gisteravond bleek eten aan een enorm tafel met andere pelgrims. Een aantal was behoorlijk dronken waardoor de sfeer niet leuker werd. Dit koste me erg veel energie. Onderweg laat ik weten dat ik in St. Domingo wil stoppen, alleen zijn en in de plaats een paar dingen wil kopen en dat ik wellicht later naar Granon kom. In St. Domingo regel ik eerst maar even een bed in de refugio, voor het geval dat. De stad houdt tot 17.00 uur siësta waar ik op moet wachten. Na enorm veel toeren blijkt er geen impregneer voor regenkleding te zijn. Wel een routeboek in het Spaans wat alles aangeeft wat ik wil weten en een gasbus, ook is de prijs hoog 6,- euro. Na St. Suzanna heb ik geen enkele dag meer rust gehad en vanaf St.Jean de Port ben ik voortdurend met veel mensen om me heen geweest. Zo heb ik nauwelijks tijd om die indrukken te verwerken en van schrijven komt ook al nauwelijks meer iets terecht. Nu zit k alleen op een terras, even alles op een rijtje zetten en mijn lijf weer laten uitrusten. De schok om vanuit alleen in Frankrijk in de grote stroom Pelgrims terecht te komen is erg groot. Ook het Spaans is moeilijk en ik betrap me erop dat ik helemaal Frans ben gaan denken. Tijdens het wachten tot de winkels open gingen ontmoette ik François een Walloniër, op de fiets met een didelidoo (of zoiets). François en ik hebben heel erg veel gesprekstof. He He eindelijk eens een kameraadje. Als ik naar de winkels ga raken wij elkaar kwijt. In de refugio kom ik nog een paar geschikte lui tegen, mensen die hun eten met me willen delen.
|
